HISTORIA

Program wykorzystania drugiego polskiego reaktora badawczego został opracowany w Instytucie Badań Jądrowych w 1964 roku. Zgodnie z dokumentem programowym (P-3166) reaktor MARIA powinien umożliwiać:

prowadzenie badań fizycznych na wiązkach neutronów;

prowadzenia badań radiochemicznych;

prowadzenia badań materiałowych w sondach i pętlach;

napromieniania materiałów tarczowych dla produkcji izotopów;

wykorzystanie promieniowania gamma wypalonych elementów paliwowych do prowadzenia badań radiochemicznych;

prowadzenie naświetlań dla spektrometrii krótkożyciowych izotopów;

prowadzenie badań w zakresie inżynierii reaktorowej i energetyki jądrowej.

Biorąc za podstawę przedstawiony powyżej program zostały opracowane przez Biuro Studiów i Projektów Techniki Jądrowej "PROATOM" założenia do budowy drugiego reaktora (Nr arch. P-3166) zatwierdzone przez Radę Techniczną do Oceny Założeń i Rozwiązań Projektowych Reaktorów oraz przez Pełnomocnika Rządu d/s Wykorzystania Energii Jądrowej w lutym 1965 roku. Założenia te były podstawą do opracowania przez BSiPTJ "PROATOM" Projektu wstępnego 2-giego reaktora doświadczanego 30 MW, typ wodno - berylowy R-2. Projekt ten został przyjęty przez Radę Techniczną 20 listopada 1965 roku.

W dniu 16 czerwca 1970 r. został wmurowany kamień węgielny pod budowę reaktora R-2 i tym samym rozpoczęto budowę tego obiektu. Budowa została zakończona w 1974 roku i w dniu 18 grudnia 1974 roku przeprowadzono doświadczenie krytyczne reaktora. R-2 Reaktor ten został nazwany imieniem Marii Curie-Skłodowskiej. W roku 1975 rozpoczęto eksploatację reaktora MARIA.

Reaktor MARIA był eksploatowany do połowy 1985 roku. W połowie roku 1985 reaktor MARIA został poddany gruntownej modernizacji. Przedmiotem działań modernizacyjnych było:

wymiana systemu sterowania na blokowy system aparatury reaktorowej SAKOR-B,

przegląd i diagnostyka stanu grafitowych bloków stanowiących reflektor reaktora,

uzupełnienie konfiguracji rdzenia o dodatkowe bloki berylowe,

budowa osłony biologicznej stabilizatora ciśnienia,

modernizacja urządzeń systemu chłodzenia reaktora,

modernizacja systemów klimatyzacji i wentylacji reaktora,

instalacja systemu obiegowej kontroli temperatur i przepływów w kanałach chłodzenia paliwa reaktora (system OKCR).

Po katastrofie reaktora energrtycznego w Czarnobylu nastąpiła zmiana w podejściu do analiz bezpieczeństwa reaktorów jądrowych. W rezultacie prowadzonych analiz, reaktor MARIA został wyposażony w szereg nowoczesnych układów eliminujących wystąpienie określonych zdarzeń lub minimalizujących ich konsekwencje. Zainstalowano pasywny układ zalewania kanałów paliwowych wodą basenową w przypadku spadku ciśnienia w obiegu chłodzenia elementów paliwowych, zamontowano nowe konstrukcje poziomych kanałów wyprowadzających wiązki neutronów z reaktora.

Reaktor został ponownie uruchomiony w grudniu 1992 roku i od 1993 roku po przejściu przez procedurę rozruchu energetycznego reaktor MARIA podjął normalną eksploatację. W chwili obecnej jest prowadzona normalna eksploatacja reaktora MARIA. Wg wstępnych technicznych analiz reaktor MARIA może być eksploatowany do 2020 roku, a po modernizacji do 2050 - 2060 roku.

lość godzin pracy reaktora MARIA w poszczególnych latach.

powrót